مینیمال‌ها و وبلاگستان

تقریبا دو سه سالیست، وبلاگستان فارسی، شاهد رشد بی‌سابقه‌ی سبکی جدید در وبلاگنویسی بوده. که دهن به دهن چرخیده و دیگه الان رایج شده میگن وبلاگ‌ «مینیمال»ی. تعداد این وبلاگ‌ها هر روز در حال رشد بوده تا به امروز. رشد بسیار سریعی که وبلاگهایی با موضوعاتی نظیر آی‌تی، روزنوشت و دل‌نوشت که شاید مهمترین مطالب مورد توجه مخاطب وبلاگستان فارسی بوده رو تحت‌الشعاع قرار داده و به چالش جدی کشیده. بررسی این موضوع از این حیث اهمیت ویژه داره:
اینکه، اهمیت ناگهانی، مطالب کم‌خاصیت ولی جذاب که منجر به هدایت شدن وبلاگستان به سطح پایین‌تری از تولید مطالب مفید در سطوح مختلف اعمم از آی‌تی یا موارد خاص و غیره بشود، میتواند تهدید کننده فضای کلی وبلاگستان فارسی باشد.
اگر در نظر بگیریم، جدی‌ترین دنبال‌کنندگان وبلاگستان فارسی، همان گودریان هستند: که با لایک‌هایشان و شیر کردن‌هایشان و حتی کامنت و نت‌هایشان به نویسنده‌ای انگیزده میدهند یا دیگری رو بی‌انگیزه میکند، این خطرها و تهدیدها آنقدر در فضای گودر بارز جلوه می‌کند که در این سایت میشود به وضوح این مسئله رو حس کرد. همچنین به‌وضوح میشود دید، که چقدر مطالب چند کلمه‌ای گُل‌درشت توفیق خوانده شدن بیشتری پیدا میکنند حال آنکه در این حد حق‌اشان نبوده. همین انگیزه‌های مضاعف، باعث شده حجم انبوهی از این وبلاگ‌ها فضای گودر رو پر بکنه. رفته رفته با استقبال بیش از حد و به‌خصوص افزوده شدن لایک به گودر، موجبات پیدایش سلسله وبلاگ‌های گروهی رو پدید آورد. از جمله، مملکته داریم؟. که این وبلاگ با اینکه حتی پنج ماه هم از مدت شروعش نمیگذرد، توفیق کسب بهترین وبلاگ فارسی را(دویچه‌وله) یافته. وبلاگ‌های گروهی دیگری هستند که به‌شدت مورد توجه قرار گرفته‌اند(+). در گودر +100 لایک میخورند و اصلا با هر پستی یه موجی در گودر به‌راه می‌اندازند.
این‌ها، عامل‌هایی هستند که گرچه جذابند، ولی فضا را کم‌کم آلوده میکنند و میشود فرندفیدی که چت‌روم نبود ولی شد. و در واقع، آن فضای منحصر به فرد گودر، به فضایی میرسد که درصد زیادی از شیر فیدها صرف مطالب مینمال میشود و حق دیگر مطالب زایع میشه. و از آن حالتی که باید باشد، خارج میشه و دیگه با یه فیدریدر معمولی فرقی نمیکنه.
وبلاگنویسی در ایران، رتبه‌ی دهم در دنیا رو داره و با توجه روند رشد این پدیده(مینیمال‌)، نظریه زوالِ وبلاگ‌ها را بیشتر در مورد وبلاگستان فارسی تایید میکنه. که تازه، شخصی با نفوذ بالا بیاد و به‌راحتی این مسئله‌رو تایید کنه و ترویج کنه(+).

مشترک فید وبلاگ شوید…

روزنوشت[OS آیفون، فلش‌فوروارد، لذٌت]

گوشی آیفون واقعا انقلابی در اسمارت‌فون‌ها به‌حساب می‌آید. شکی هم درش نیست. دیروز استیو جابز، سیستم‌عامل آیفون 4 رو معرفی کرد. با کلی دیرآمدگی multitasking اش که بزرگترین قابلیت نسخه جدید این os ه. اخیرا ویندوز فون 7 هم معرفی شده و همچنین آخرین نسخه از آندرویئد هم که 2.1 ه که گوگل با نکسوس‌وان‌اش اوایل سال میلادی جاری منتشر کرده بود. به‌نظر میاید یکی از جنگ‌های بزرگ دنیای تکنولوژی در حد بسیار عظیم در این حوزه‌ی به‌شدت مهم در حال رخ دادنه. گوگلِ دیروزِ دوستِ اپل، حالا شده دشمن‌ درجه یکش. تو این مطلب قیاس کاملی انجام شده بین این سه سیستم‌عامل.

فلش‌فوروارد رو تازه شروع کرده بودم به دیدن. اصولا اهل سریال نیستم. معتقدم، سریال ممکن است اعتیادآور باشد. ضمن اینکه در یک سریال نهایتا با چندین داستان مرتبط طرف هستیم و تعدد و تنوع داستان در فیلم‌ها رو ندارد. ضمن اینکه فیلم‌ها همیشه بیشتر مورد توجه هستند و جاودانه‌تر هستند. یا مثلا یکی از بدی‌های سریال، همین اتفاقی‌ست که داره سر فلش‌فوروارد میوفته که با کم شدن تعداد بیننده‌ها، ممکنه abc تصمیم بگیره سیزن بعدی رو دیگه نسازه و مایه‌اش کُپ بشه. این همه میشینی میبینی، اخرشم هیچی!. البته من که سه اپیزودشا دیده بودم و دیگه هم نمیبینم.

گاهی، میشه از چیزهای کوچک هم لذت فراون برد. این جمله‌ی معرفیه و درستم هست به‌نظرم. مثلا چند روز پیش یه آهنگ نصفه‌نیمه از چاوشی اومد. با اینکه کل این تِیپ، چهل ثانیه نمیشه. [اما: 1- حس نوستالژیکمان رو تحریک نُمود 2- ترانه‌اش مارا به‌شدت کف‌بُر کرد. 3- نحوه‌ی خوانش خواننده دل از ما رُبود.] این سه مهم همون چیزهای کوچکی هستند که به‌من لذت فراون میدند.

مشترک فید وبلاگ شوید…