پ.ن

پ.ن 1: وبلاگنویس چرا مینویسد؟ مینویسد چون از نوشتن لذت میبرد. چرا لذت میبرد؟ چون خوانده میشود. وبلاگنویسی که با فیدبک کمی روبروست و آمار روزانه اش از انگشتان دستش تجاوز نمیکند و حتی از اونایی که فیدشو میخونند بازخوردی نمیبینه باعث میشه انگیزه اش در نوشتن تحلیل بره. فاصله های پستهاش روز به روز زیادتر بشه. کیفیت پست جدیدش از قبلی ضعیف تر و در کل وبلاگش کم ارزش میشه. هم برای خودش هم برای خوانندگانش.

پ.ن 2: یکسری وبلاگهایی را میشناسم که در عین خوب نوشتن و تلاش زیاد، برای مدت زیادی گمنام ماندند. آنها هم مث این پست من بارها یه خوانندگانشان ذکر کردند که علت کاهش انگیزه در پست دادن مرتب و بامحتوا، عدم دریافت مکفی فیدبک از طرف خوانندگان بوده.

مشترک فید وبلاگ شوید…

وبلاگنویس و خوانندگان

از وقتی که از مقوله داستان کشیدم بیرون خط تولید مطالب وبلاگ دچار سردرگمی و پراکندگی ناهمگون شده. قبلا و در حدود دو ماه قبل به عقب، نوشتن را برای خودم جزو روزمرگی های مهمم قرار میدادم. مثلا دیگه مهتر از اینکه شب امتحان دنبال سوژه برای نوشتن یه داستان باشی و بیشتر پاپی داستان نوشتن باشی تا پاس شدن درس؟!. و چون یکی از دغدعه هام سعی در نوشتن بود. طبیعتا روی وبلاگم هم بازتاب داشت که سکویی باشه برای خونده شدن. بنابراین مطالب وبلاگ اکثرن داستان و حکایت و شعر و اینجور چیزها بودند. و بالاخره یه ثباتی داشت. طرف میتونست تو گودرش منا بندازه تو تگ ادبیات مثلا. اما حالا چی ؟ یه مطلب سینمایی یه مطلب آی تی یه مطلب موزیک و یه مطلب … . به نظرم نباید سخت گرفت. اما، اصلا در زندگی هم نباید سخت گرفت. اگر سخت بگیری بهت هم سخت میگذره. مثلا اگر حی به خودت بگی من از فلان چیز میترسم، بیشتر میترسی. در حالیکه شاید هویت واقعی اون ترس پوچ و یا کم ارزش باشه. طبق قانون نانوشته ای هر شخصی میتونه توی وبلاگش هر چی بنویسه. از درد و دل و دلنوشته و عشق و عاشقیاش تا مطالب تخصصی و خفن علمی. ولی مشکل اینجاست که خواننده وبلاگ یه انتظاری از این نویسنده داره که مشترک فیدش میشه. پس باید نویسنده وبلاگ ضمن توجه به درخواستهای باطنی برای نوشتنش، گوشه نظری هم بر ماهیت مطالب و ارتباط تلویحی حتا با نوشته های قبلیش داشته باشه.
بنده هم سعی میکنم از این بعد فقط در حوزه های مورد علاقه ام بنویسم. حالا اگر تمایل داشتید مشترک فید وبلاگ بشید و اگر مطالب آتی مورد پسند نبود مرا از فیدریدرتان اخراج کنید :دی.