نوشتارهای رضا.ب
فرق یه آدم توهمی با یه آدم واقعبین در کیفیت «امید»شونه. واقعبین، خستهست، چون به درک صحیح منطقی از اطرافش رسیده و به هیچی دل نمیبنده و از همه چیز ناامیده. آدم توهمی اون چیزی رو که فکر میکنه، میبینه و کمتر با حقیقت محض سروکار داره و طبیعتا امیدش بیشتر… برای فرار از واقعیت باید توهمی بود. باید مواد مصرف کرد، باید کوکائین اسنیف کرد و اِکس خورد وگرنه در حلقه تکرار واقعیتها میافتیم و غرق میشویم، از دنیا و زندگی وازده میشویم و در نهایت خودکشی میکنیم…
مشترک فید وبلاگ شوید…
طبق ضرب المثل «تا نباشد چیزکی، مردم نگویند چیزها»، من درمیابم که نه همه، ولی درصد بسیار بالای از ضرب المثل ها کاملا درست و واقع بینانه هستند. و به همین دلیلِ درستی و ضریب خطایِ کم این جملات کوتاه بوده که در میان مردم جا افتاده و باب شده و سینه به سینه گشته تا به نسل ما رسیده و در اثر پرکاربردی و صحت این ضرب المثلها به نسل های بعدی هم منتقل میشه. به عنوان مثال: «هر چی سنگه، مال پای لنکه». آدم هر چی بدبختر باشه، بیشتر مکافات میکشه. مثلا کسی که بدهکاره و معتاد هر روز وضعش بدترتر میشه. زنش طلاق میخواد. پول نداره برای بچه اش یه زغال اخته بخره حتی و هر روز درجه اعتیادش بیشتر میشه و …
منظور اینه که این ضرب المثلها کشکی ضرب المثل نشدند. از زیر دست هزارها نفر متخصص گذشتند و از صدها صافی و قیلتر رد شدند تا مث الان شدند پرکاربرد. و چون منعکس کننده واقعیت و حقیقتی هستند بدین گونه پایدار و پرکاربرد مانده اند.(در این داستان شما تعدادی زیادی ضرب المثل خواهید یافت.)
نتیجه این بحث کوتاه آنکه:
با استناد به راهکار ضرب المثل ها: صداقت، یکی از معدود صفاتیست که انسان را پراعتبار، پایدار و مانا میکند.
مشترک فید وبلاگ شوید…
گودر
دیدگاههای تازه